Stel, je ligt op de grond met de benen languit en iemand vraagt je om je beide voeten naar je billen te schuiven zodat ze komen te staan. De restrictie die je meekrijgt is dat de knieën niet naar buiten vallen. Je wordt een aantal keren uitgenodigd om deze beweging te onderzoeken. Wat gebeurt er in je bekken, in je rug, in je schouders, in je nek en in je hoofd? Zijn er verschillende routes mogelijk?
Dit is de allereerste oefening die we op vrijdag 10 juli verkennen op dag 1 van de Feldenkrais Training en voor mij is het meteen een sleutelmoment. Want voordat ik mijn benen ga bewegen komt er een script online in mijn hoofd, een overtuiging, over hoe mijn bekken en mijn onderrug moeten bewegen. Iets in mij vergelijkt de beweging met een andere beweging waarin het heel logisch is dat de onderrug naar de grond zakt en het bekken dus naar me toe rolt.
Vervolgens ben ik een tijdje bezig met het uitvoeren van deze gedachte; het schuiven van mijn voeten en tegelijkertijd het naar mij toe laten rollen van mijn bekken zodat mijn onderrug naar de grond kan zakken. Er is zelfs iets aanwezig van "ze zullen wel zien dat ik ervaring heb". Iets waar ik nu enigszins beschroomd om glimlach.
Gedurende tien minuten ben ik mijn buikspieren aan het wakker maken en vergeet ik dat ik ook andere opties zou kunnen proberen, zou kunnen variëren, een van de strategieën in de Feldenkrais-methodiek.
Steeds na een Awareness Through Movement-les (een ATM), bespreken we in kleine groepjes de les. De oefeningen, de variaties, waarom we deden wat we deden en wat het mogelijke effect is van de oefeningen. In de eerste nabespreking over deze specifieke oefening, vraagt een medestudent ons welke kant ons bekken op rolde in die eerste oefening. Ik ben de enige die, bijna trots, zegt dat mijn bekken naar me toe rolde, zodat mijn rug kon zakken. De andere drie omschrijven een andere ervaring, bij hen kwam de onderrug juist omhoog en rolde het bekken richting de voeten.
Nu is mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik ga liggen en probeer die andere route. Die voelt meteen lichter, logischer en veel gemakkelijker.
Wat ik interessant vind aan deze ervaring, is hoe ik onbewust iets opleg aan mijn lichaam, terwijl ik weet dat het de bedoeling is dat we dat niet doen in een ATM. Iets opleggen kan leiden tot ongemak, spanning en pijn, te meer als je het gaat herhalen. Vanuit een overtuiging bewegen, ik noem die overtuiging een externe autoriteit, kan mijlenver af staan van hoe je lichaam gemakkelijk en vloeiend weet te bewegen.
Op dag drie gebeurt iets soortgelijks en ik realiseer me dat ook deze tweede oefening, net als de eerste, nieuw voor mij waren. Ik deed ze niet eerder. Als ik in de pauze onder een grote acer op de camping mijn lunch zit te verorberen, realiseer ik me waarom ik deze beoefening zo geweldig interessant en verrijkend vind. Door kleine bewegingen te onderzoeken, word ik me bewust van patronen en gewoontes en soms zijn deze niet zo dienend en zinvol meer.
Het patroon dat ik hier te pakken heb is het patroon van het goed willen doen. In dat patroon is de overtuiging sterker dan de intelligentie die aanwezig is voordat ik de beweging inzet. De overtuiging is duidelijk dominanter dan de aanwezige lichamelijke intelligentie, die in de eerste oefening gewoonweg niet eens een kans kreeg.
Omdat ik lesgeef in Somatics en somatische yoga, ben ik mij er nog eens extra van bewust hoe belangrijk het is dat ik ook als docent niets opleg aan de studenten, dus dat ik ze niet vertel hoe iets moet voelen of verlopen. Mijn taak als docent is onder andere om studenten uit te nodigen om te leren variëren, en om te gaan voelen wat plezierig, licht en gemakkelijk voelt. Zo leren we gezamenlijk onze interne autoriteit te vinden.
Volgens deze strategie is het hypothetisch zelfs mogelijk dat ik toch mijn bekken naar me toe rol als ik mijn voeten naar mijn billen schuif zonder dat mijn knieën naar buiten vallen. Maar dan is het een resultaat van een onderzoek en een verkenning, en niet van het uitvoeren van een overtuiging.
Leuk dat je dit stuk las.
Als we een kop thee zouden drinken zou ik je vragen of je iets herkent. Misschien in je yoga-beoefening, of op een andere manier.
En wat doe je als je het gevoel hebt dat je iets moet doen wat niet integer voelt naar jezelf?
Reactie schrijven